روستای سرخ فام

ابیانه روستایی که به واسطه قرار گرفتن در دامنه کوه های کرکس و صدها سال در انزوا ماندن در میانه این کوه کاملا دست نخورده مانده بود دیگر طراوت سابق را ندارد.

شنیده بودم بعد از مرمت کلی این هر که با نظارت یونسکو انجام شد این روزتا به دلیل رفت و آمد توریست ها و بی توجهی خود مردم به شدت آسیب دیده ولی نمیدانستم میزان آسیب تا چه حد است.

از آخرین باری که به ابیانه سفر کردم شش هفت سال می گذرد. آنچه از این روستای زیبا در ذهنم نقش بسته بود روستایی با مردمانی بود که به زبان دیگر سخن می گفتند و دیوارهای سرخ رنگ و کاه گلی با پنجره های چوبی و نهر آب تمیزی که از میانه کوچه ها تنگ و باریک سرخ می گذشت. ولی اکنون به محض رسیدن به روستا با تصویری غریب روبرو می شوید.

دیوارهای سرخ رنگ کاهگلی با پنجره های آلومنیومی و سقف ایزوگاه شده با ایزو گام های سفید و براق و توریست هایی که مشخص نیست برای چه و در پی اینجا هستند.

حیف نیست اینطور داشته هایمان را بر باید میدهیم.

دوستی که به تازگی از سفر هند باز گشته دیروز نقل میکرد در هند برای اینکه تاج محل آسیب نبید تمام صنایع را از شهر خارج کرده اند و برای اینکه مردم نیز از این وضعت احساس مشکل نکنند میزان مالیات مردم چیزی در حدود صفر است. حتی توریست ها اجازه ندارند خودروهایشان را به نزدیکتر از یک کیلومتری این محل برسانند و این فاصله را باید با کالسکه های دستی و برقی ساکنین شهر طی کنند. و برعکس در ایران خط راه آهن درست از نزدیکی بنای تاریخی ما می گذرد بدون اینکه صدای هیچ سازمانی دربیاد. (عبور قطار ؛ لرزه بر پیکره نقش رستم)

عکس های زیر حاصل سفر یک روزه ابیانه است.

7x0ksad.jpg

8g99axh.jpg

80u9pwm.jpg

6jujfyo.jpg

8a02d82.jpg

6lt0ap2.jpg

6o0ddmc.jpg

7wzpvyw.jpg

6z8bhuo.jpg

/ 2 نظر / 8 بازدید
ميثم(سوته دلان)

سلام پــــــــرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است عــــــاشق ســوخته را ديدن رويت هوس اس

خبرنگار

عالی بود موفق باشيد حتما بايد يه سری به ابيانه بزنم